Distorted Force - Avenues of Dopped Lust (2012)

Distorted Force - Storms for Pills (2012)

Distorted Force – Depersonalization [2012] -Review-

Καιρός ήτανε. Επιτέλους. Είχα αρχίσει να πιστεύω πως ναυάγησε τελείως η ιστορία. Φίλοι ξέρω πως περιμένατε με τεράστια αγωνία την καινούργια δουλειά των Force, το ξέρω πως δεν μπορούσατε να κοιμηθείτε τα βράδια, πως μαδούσατε μαργαρίτες ψιθυρίζοντας «θα βγάλουν . . . δεν θα βγάλουν», το ξέρω φανατικοί οπαδοί ότι είχατε προβλήματα ψυχικής ηρεμίας, στύσης, και σεξουαλικού προσανατολισμού. Τέλος πια, οι μέρες που φλέρταρε ο λαιμός σας με το κουζινομάχαιρο και το στομάχι σας με τη χούφτα ασπιρίνες, τελειώσανε. Το καινούργιο LP των Force είναι γεγονός και μπορείτε όλοι να κοιμάστε πλέον ήσυχοι. Έλα όμως που ο κόσμος είναι κακός, ψυχρός και άδικος. Αν περιμένετε να ακούσετε ένα A Dead Man’s Dream pt.2  ,  θα ήθελα να είμαι από μια γωνιά και να βλέπω τις φάτσες σας τρώγοντας popcorn.

Δύο νέα μέλη dudes. Δεν λέω τίποτα άλλο. Δύο νέα μέλη και έκαναν πολύ αισθητή την παρουσία τους.  

Jam Trio demo Review

Jam Trio λοιπόν. Τόσες και τόσες μπάντες δεν βγάζουν demo, και έβγαλαν οι Jam Trio. Πλάκα έχει.

1)Studio Jammin’. Ωραίο intro. Πάγιο, σταθερό, με πολύ καλούς μπασοχρωματισμούς και ένα πεντάλεπτο solo. [6.51]

2) Black Coffee with Horse Dope. Πιασάρικο riff. Σφηνάκι κατά τα άλλα. Μόλις δύο λεπτά. [2.02]

3) Thinking About you while Deflorating a Dead Smurf. Ίσως το πιο καλοστημένο κομμάτι του demo. Εύστοχα effects και heavy ατμόσφαιρα.[3.19]

4) We Have the Best Singer In the World. Ένα βαρύ σχόλιο για τους τραγουδιστές. [12.40]

5) Whatever my Coutra Come Up With. Αυτό νομίζω είναι και το πρώτο τους κομμάτι. Κάπως άγουρο. Πιστέψτε με, ο τίτλος είναι απόλυτα περιγραφικός. [7.37]

6) Bludge to Art. Είναι το Studio Jammin’, με διαφορετική μίξη και πιο πολλές poserιές. [7.44]

+s

Ø      Ταξιδιάρικη φάση.

Ø      Πιασάρικα riff.

Ø      Αυτοσχεδιασμός μέχρι δακρύων.

Ø      Καλός συγχρονισμός και καλό δέσιμο

Ø      Ευκολοάκουστο αν δεν το δίνεις σημασία

Ø      Όλα τα κομμάτια μπορούν να σε σκαλώσουν άσχημα άμα γυρίσει μερικές φορές.

-s

Ø      Μονόχρωμο

Ø      Αν περιμένεις να ακούσεις κάτι solid δομικά, πάρε το demo και κάντο σουβέρ

Ø      Τα effects πέφτουν σε όλα τα κανάλια ταυτόχρονα και πολλές φορές ακούγονται “ομορφιές”.

Ø      Τέσσερα στα έξι κομμάτια είναι γραμμένα πολύ χαμηλά, δεν ξέρω γιατί.

Acetic Voice, PTOMA, Abstract Violence, Otorhea Live@Cult Live Stage 2/3/12

Ανακαινισμένο το βρήκα το Cult (θα μου πεις είχα να πάω και ενάμισι χρόνο) την όμορφη εκείνη συννεφιασμένη Παρασκευή του Μαρτίου. Σ’ αρέσει το Thrash? Το Underground κλίμα? Το crossover? Οι μπύρες? Είναι ένα live για να χορτάσεις headbagίδι μέχρι να πέσει ο καπιταλισμός (για καιρό δηλαδή).

Otorhea

Ωραία μπάντα από την Πτολεμαϊδα , ωραία drums, ωραία βρώμικα φωνητικά (όπως και όλων των υπόλοιπων μπαντών της βραδιάς) και πολύ καλοδουλεμένα τα κομμάτια. Blackάδικες επιρροές, θα έπρεπε να το είχα φανταστεί από το ΧΞΣ outlook του κιθαρίστα, αν και αυτό δεν λέει κάτι, οι Progress of Inhumanity έβγαιναν σαν ρεμπετάδες και βόθριζαν πιο πολύ απ’ το Θερμαϊκό, και οι Force με κάτι Christ μπλούζες και έπαιζαν Scorpions και Crumberies, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση οι υποψίες επαληθεύτηκαν. Οι συνθέσεις τώρα . . . οκ . . . καλή φάση. Αν έπαιρνες βέβαια όλα τα κομμάτια και τα έχωνες σε ένα Audition ή σε ένα Cubase ή whatever, και τα ένωνες με κάποιο τρόπο, θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν ένα τεράστιο prog-thrash-black κομμάτι με μινιμαλιστική δομή. Δεν λέω ότι δεν ήταν ωραίες. Επίσης αρκετά κλισέ μου ακούστηκε και η χιλιοdraggαρισμένη διαδικασία προλόγισης κάθε νέου κομματιού. Ξέρεις, αυτό που αφήνω τις κιθάρες να σφυρίζουν και ωρύομαι με γαμημένο brutal τον επόμενο τίτλο. Την πρώτη φορά φτιάχνει το κλίμα, τη δεύτερη ακούγεται «ναι ρε φίλε, αλητεία, και γαμώ», την τρίτη ακούγεται . . . «οκ… ας ακούσουμε το κομμάτι που δεν καταλάβαμε τον τίτλο», και την 658^η απλά φωνάζεις «Play the god damn song»!!!!!!

Abstract Violence

Πολύ χτυπίδι ρε φίλε, πολύ ξύλο. Ξερό και αγνό old school. Δυνατή σκηνική παρουσία. Τα παιδιά είχαν πολύ λαό (αν και ο μισός ήταν της κατηγορίας : είμαι 15 και έτσι πως χτυπιέμαι τώρα όλοι θα νομίζουν πως είμαι και πολύ badass), αλλά ανεξαρτήτου ποιότητας του τελευταίου στ’ αρχίδια τους. Λεφτάκια !! Μια διασκευή και sorry που μου διαφεύγει ο τίτλος, πάντως ο εντρυφηστής/nerd/thrash-ο-επιστήμονας φίλος ανέφερε ότι η εκτέλεση ήταν αρκετά καλή, άσχετα που δεν του αρέσει το κομμάτι. Καλές εντυπώσεις σε γενικές γραμμές. Αξίζει να τους πληρώσει κανείς για να τους δει.

PTOMA

Ωπ . . . άντε ρε πούστη, εδώ είμαστε. Μπαντάρα φίλε. Οι στοίχοι μπορούν να σε κάνουν να ξεράσεις πιο πολύ και από το ‘Tale of Scottie Muckbooggerballs’. Anyway, σταθερότατος drummer, παρόλο που δεν ήταν η μέρα του. Σε μια φάση του έφυγε η μπαγκέτα και σε αντίθεση με τους Otorhea που τους συνέβη το ίδιο 45 λεπτά πριν, άμα δεν το έβλεπες, δεν θα το καταλάβαινες. Σε μια άλλη φάση (αξιοσημείωτη η γκαντεμιά της στιγμής αλλά και τα αρχίδια των παιδιών και η «δεν ξενερώνουμε ποτέ»νοοτροπία τους) ο drummer κατά λάθος χτύπησε το μάτι του, έσπασε ο φακός του και διακόπηκε το set-list για 10 λεπτά. Αυτά μόνο και μόνο γιατί θεωρώ πολύ σημαντική τη διατήρηση ψυχραιμίας και του επαγγελματισμού σε ενίοτε πιθανές μαλακίες που συμβαίνουν επί σκηνής. Στο παικτικό κομμάτι τώρα. Ήταν ίσως η μόνη μπάντα της βραδιάς που τα solos ακουγόντουσαν πεντακάθαρα. Όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι, ακόμα και η φωνή που ακούστηκαν παράπονα ότι δεν ακουγότανε. Όχι φιλαράκι, αν κάτι δεν ακουγότανε ήταν το μπάσο. Και να πεις ότι έπαιζε κάνας άμπαλος και το είχανε χαμηλά επίτηδες, παπάρια, ο τύπος groove-αρε και, όταν κατάφερνα, μετά από προσπάθεια, να τον ακούσω, ήταν με κλασματική ακρίβεια πάνω στο beat. Όσο για τη φωνή, ήταν πολύ καλή, από τις καλύτερες της βραδιάς, αλλά αν θες μεγάλε να ακούγεσαι πιο πολύ απ’ ότι ακουγόσουνα, τραγούδα Saxon. Από κομμάτια ακούστηκαν και τα Decomposed Pork Chop, QQQ, Die with Tities in Your Face, Tupa or not Tupa (κομματάρα!!), και Wrath of the Anus.

Acetic Voice

Bio (source: Hellenic Metal)

Οι Acetic Voice προέρχονται από τη Θεσσαλονίκη. Δημιουργήθηκαν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ’80 (πιθανότατα γύρω στο ’88). Παίζουν καθαρόαιμο thrash γερμανικής σχολής και έχουν γράψει τέσσερα demo (Under Attack-1988, Terrorized from Hate-1989, Behind Bars-1990, Led to Confusion-1990). Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να ήταν από τα πολύ καλά συγκροτήματα του είδους, όχι ότι διαθέταμε και πολλά στο thrash βέβαια. Δυστυχώς η περίοδος που εμφανίσθηκαν ήταν τέτοια που μοιραία πέρασαν απαρατήρητοι. Κρίμα διότι ήταν πολύ καλή μπάντα.

Οκ, νιώθω κάπως μικρός να μιλήσω εγώ για αυτόν τον ογκόλιθο της ελληνικής Underground σκηνής. Στην ηλικία που ήταν οι άλλες μπάντες θα μπορούσαν να ήταν πατέρες τους. Κακά σχόλια είχαν ακουστεί για τον προηγούμενο drummer, τον οποίο απ’ ότι μου είπαν ήταν λες και βρήκαν έναν τυχαίο στο δρόμο με μπλουζάκι Exodus, τον βάλανε πάνω στο kit και του είπανε «ΠΑΙΞΕ»!!!!! Ευτυχώς ο παρόν τους drummer παρά το μικρό της ηλικίας του έκανε εμφανέστατα τη μεγαλύτερη διαφορά. Μιλάμε για ένα παλικάρι που πρέπει να παίζει διπέταλο όταν πίνει καφέ, όταν κάνει μπάνιο, όταν οδηγάει, όταν πέφτει να κοιμηθεί . . . Δεν ξέρω τι έχει κάνει στα πόδια του ο τύπος και είναι σε θέση να κομπλάρει τον Γιώργο Κόλια. Το υπεργαμάτο ήταν ότι ήταν εξίσου γρήγορος και στα χέρια. Οπότε αγαπητέ αναγνώστη μπορείς να φανταστείς για τι κτήνος μιλάμε. Και γαμώ τις κιθάρες, και γαμώ τα μπάσα, και γαμώ τις φωνές. Δεν μιλάω όμως παραπάνω για τους υπόλοιπους, δεν μπορώ να το κάνω ούτε εκ θέσεως ούτε εκ φύσεως. Εν κατακλείδι, και γαμώ τα σχήματα, και πολύ θετικό που επιτέλους βρήκαν drummer.

Ένα ωραίο live. Άξιζε και με το παραπάνω τα λεφτά του.

Συνέντευξη ΠΤΩΜΑ – Θάνος Παλίδης (bass)

Καλησπέρα Θάνο

Καλησπέρα

Να αρχίσουμε λοιπόν με το όνομα της μπάντας, γιατί PTOMA?

Γιατί έπρεπε κάπως να ξεκινήσουμε, και θέλαμε κάτι που να έχει αρχικά, τα οποία βέβαια ποτέ δεν αποκαλύψαμε, και είναι απλά PTOMA. Το οποίο μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε, από Παλίδη Τελικά Όλο Μαλακίες Ακούς, που είναι τελείως ασόβαρο, μέχρι κι άλλες χαζομάρες λιγότερο ασόβαρες.

 Οκ, ιστορία της μπάντας?

Θέλαμε με το Στέφανο να φτιάξουμε μια thrash μπάντα με αστείους στοίχους πρόπερσι το καλοκαίρι, και κάπως έτσι ξεκίνησε, για χαβαλέ.

Πώς θα χαρακτήριζες τη μουσική των PTOMA ? Υπάρχει διαφορά με τον ήχο με τον οποίο ξεκινήσατε?

Ουσιαστικά δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά στον ήχο αυτόν καθ’ αυτόν, crossover με thrash θα έλεγα, και έτσι μας χαρακτηρίζουν και οι περισσότεροι. Το ύφος έχει μείνει ίδιο, η δομή των κομματιών είναι που έχει αλλάξει τώρα τελευταία.

Αν μέχρι τώρα δεν είχατε γράψει το πρώτο demo, θα αλλάζατε κάτι είτε στιχουργικά, είτε μουσικά?

Ναι, μάλλον το Die with Tities in your Face, θα θέλαμε να βάλουμε περισσότερους στοίχους στο couple να αλλάξουμε λίγο τη δομή του κομματιού. Γενικότερα όχι.

Οι στιχουργικές λαβές αποτελούν πραγματικά γεγονότα, υπερβολές σε πραγματικά γεγονότα, η just for the fun of it?

Τα περισσότερα προφανώς είναι just for the fun of it. Ωστόσο, ένα κομμάτι ας πούμε, το Decomposed Pork Chop, κάνει μια αναφορά σε ένα συμβάν όπου ο Νίκος μαζί με τον Στέφανο είχαν πετάξει μια μπριζόλα στα σκουπίδια και γυρνώντας το πρωί από το βραδινό ξενύχτι,  μύριζαν τη σαπισμένη μπριζόλα. Αυτό είναι πραγματικό.

Και γαμώ. Υπάρχει κάποιο ιδεολογικό background πίσω από το style που προωθείτε?

Ναι, η καφρίλα, οι άπειρες κλανιές και τα μεγάλα βυζιά.

Underground σκηνή στην Ελλάδα?

Τώρα τελευταία αρχίζουν και βγαίνουν πολλές αξιόλογες μπάντες. Στο παρελθόν είχε αρχίσει και ξεθώριαζε, αλλά τώρα βλέπω πως ξαναγυρνάει μια τάση ειδικά προς το heavy/thrash και death metal.

Καλό και κακό σενάριο για τη μπάντα?

Ένα καλό σενάριο θα είναι να αρχίσουμε να κάνουμε περισσότερα live σε διάφορες πόλεις, κάτι που μέχρι τώρα δεν το κάναμε τόσο, ξεκινώντας από την Καβάλα, και σύντομα να κάνουμε και ηχογραφήσεις. Ένα κακό σενάριο θα ήταν σιγά σιγά να αρχίσουμε να το διαλύουμε γιατί άμα είσαι στην απραξία, αρχίζουν όλοι και ξενερώνουν.

Τι να περιμένουμε στην καινούργια σας δουλειά?

Περισσότερα thrashy riffs προφανώς, περισσότερα solo στην κιθάρα και ενδιαφέρον όπως πάντα μπασογραμμές, (ποιος θα το έλεγε αυτό?)

Πόσο καιρό σας πήρε η προετοιμασία των εν λόγω κομματιών?

Η δουλειά έγινε ουσιαστικά μέσα σε 3-4 μήνες

Είστε όλοι στη μπάντα comedothrashάδες, ή το comedy thrash είναι ο συνδετικός σας κρίκος?

Μάλλον το comedy thrash είναι ο συνδετικός μας κρίκος. Εγώ και ο Στέφανος ξεκινήσαμε να θέλουμε κάτι τέτοιο, ο τραγουδιστής ακούει death metal, που συμφωνεί περισσότερο με τον lead κιθαρίστα, και ο drummer ακούει λίγο απ’ όλα, και thrash, και πράγματα που δεν έχουν σχέση με τη metal.

Πόσο decomposed μπορεί να γίνει ένα pork chop?

Άπειρα decomposed μπορεί να γίνει ένα pork chop. Από τη στιγμή που ξεκινάει, μέχρι την επόμενη μέρα, μετά δηλαδή από 24-25 ώρες, η σαπίλα της έμπνευσης προχωράει και προχωράει μέχρι να γίνει τελείως decomposed.

Πώς αισθάνεσαι όταν βλέπεις ανθρώπους να τραγουδάνε Die with Tities in your Face?

Καλά ε? και γαμώ τις γκάβλες, δεν το συζητάω καν, τη πρώτη φορά που συνέβη αυτό στο live ήταν τέλειο απλά, ήθελα να κατέβω κάτω και να αρχίσω να τραγουδάω, αλλά δεν γινόταν αυτό.

Εγώ προσωπικά θα ήθελα να σας δώ να εκπροσωπείτε τη χώρα μας στη Eurovision. Πως σου ακούγεται αυτή η ιδέα?

Πωπω, θα ήταν γαμάτοι οι PTOMA αν το έκαναν αυτό, θα τους έβλεπα και θα τους θαύμαζα πάρα πολύ . . . από κάτω.

Κλείσιμο δικό σου.

Παιδιά σημασία έχει να μην έχει τίποτα σημασία και να κάνετε καφρίλες. Η σοβαρή μουσική είναι για τους σοβαρούς ανθρώπους, και εμείς δεν είμαστε καθόλου σοβαροί.

Distorted Force, Jam Trio @ Eleutheros Koinwnikos Xwros ‘Sxoleio’ 17/12/11

Livάκι σε μια πολύ καλά στημένη και οργανωμένη κατάληψη στη Βασ.Γεωργίου λοιπόν.

Κόσμος? ΚΑΘΟΛΟΥ ! Anyway όμως, δεν ξενερώνουμε ποτέ. Πλάκα είχε.

Jam Trio

Καλή φάση. Υπήρχε κάποτε μια μπάντα που λεγόντουσαν Double Sided, θα τη θυμάστε λογικά αν ασχολιόσασταν με την underground σκηνή. Είχε κάνει κάποια livάκια εκτός Θεσσαλονίκης και είχε ανοίξει και σε 2 live για τους Distorted Force. Και τώρα μπορεί να υπάρχει, δεν ξέρω, πάντως πέρασε μια πολύ άσχημη φάση κατά την οποία όλα τα μέλοι εκτός της τραγουδίστριας έφυγαν. Να αναφέρουμε ότι τα 2/6 αυτής της μπάντας ήταν από τους Force (το κιθαριστικό δίδυμο). Όταν λοιπόν παίχτηκε αυτό το σκηνικό, ο drummer, ο μπασίστας και ο ένας από τους κιθαρίστες, συνέχισαν να jamάρουνε, just for the fun of it. Όταν έκλεισε το live στο “Σχολείο”, έπεσε μια ιδέα για Jam Trio supportάρισμα. Σκέψεις φυσικά και υπήρχαν, σε φάση “μα δεν έχουμε καν κομμάτια ρε παιδιά, απλά jamάρουμε”   ή   “και τι φάση δηλαδή? Θα πάμε εκεί και παίξουμε ότι κατεβάσει η κούτρα μας εκείνη τη στιγμή”?  Και έτσι έγινε. Μάλιστα ανοίξανε με το ‘Whatever my Coutra Come Up With’.

Distorted Force

Ξέρω γω? Ντάξει, καλά I suppose, κόσμο δεν είχε, εξοπλισμός χάλια, ήχος, όχι και ότι καλύτερο, χαλαρά μωρέ, περισσότερο με πρόβα έμοιαζε παρά με live. Βασικά τι λέω? Σε πρόβα τουλάχιστον θα ερχόταν και κανένας για παρέα. Τέλοσπάντων, καλά δεν είναι τόσο τραγικά όσο τα λέω, αλλά ήταν άσχημα. Έπαιξαν όλο το Depersonalization. Το οποίο λόγω κάποιων προβλημάτων παίζει να καθυστερήσει και αυτό. Περνάει τη St.Anger περίοδό της αυτή η μπάντα. Ας ελπίσουμε ότι θα υπάρξει ορθοπόδιση , και οι πιο pessimistές μπορούν απλά να αναρωτηθούν : “Βασικά, ποια ορθοπόδιση , θα υπάρξει μέλλον”?